sponsorkliks (post)

sponsorkliks (mob)

Van de Galgenwaard tot in de Koog

Boft u even. Twee wedstrijdverslagen in één. Wat een efficiëntie! Maar wel eentje met gemengde gevoelens. Ik laat u niet langer in spanning. We gaan twee weken terug in de tijd.

“PAS OP!!” Met een centimeter of tien over komt het elektrische Japanse BAM-botsautootje tot stilstand. Vlak achter een bestelbusje. Vlak voor deze riskante keeractie zagen we aan onze rechterkant de Galgenwaard aan ons voorbij glijden. Het zou vanaf dat moment nog een kleine tien minuten duren voordat we de auto geparkeerd hadden. Niet door gebrek aan plek, maar door de keuzestress. En zo kwam het dat we een dik kwartier voor de wedstrijd begon startten met de warming up. Bij gebrek aan onze vaste passer lopers waren Wouter en Bas aangesloten. Een net herstelde R0nald de Boer maakte het drietal passer lopers compleet. Met alle respect voor de inzet van dit drietal was het merkbaar dat we ingeboet hadden aan slagkracht. Die stond namelijk 64 kilometer verderop fitnessapparatuur in te laden. Desalniettemin werd er verdienstelijk ingevallen. Van tijd tot tijd was de wedstrijd spannend en leken we zelfs op winst af te steven. In de vierde set, bij 2-1 voorsprong in sets voor de thuisploeg had het moeten gebeuren. Ondanks een paar spectaculaire reddingen ging echter ook deze set verloren. Op naar de bar. Waar ze, in tegenstelling tot wat de tap doet vermoeden – let op het bekertje dat op de kop op de tapknop staat – geen witte Vedett op tap hebben. Snel door naar het weekend van 2 april.

Precies 40 jaar nadat Argentinië de Falklandeilanden binnenvalt treden wij voor het eerst aan tegen (ironisch genoeg) Wereldvrede US heren 3. Met een aantal oud bekenden in de gelederen kon er een plezierige pot verwacht worden. Qua niveau hadden we ons voorgenomen deze tegenstander niet te onderschatten. Ze stonden immers niet voor niets derde. Achteraf zou blijken dat een degelijke service alle verschil van de wereld zou maken. In de eerste twee sets komen we tweemaal 6-1 achter. Helaas was voor US Evelien geen elf. Wij trokken beide keren aan het langste eind en wonnen de sets met 25-18. Waar in de eerste set de redding van Erwin Huinen op eerdergenoemde achterstand een vermelding verdient. In de derde set hebben we beduidend meer moeite. We komen weliswaar niet direct op achterstand, maar verliezen door teveel fouten toch de set. Verder dan de 19 komen we niet. Van de vierde set kan ik alleen zeggen dat die snel voorbij was. Vanwege een telefoontje uit het ziekenhuis – niets ernstigs – heb ik de set volledig gemist.

En zo kan het dus dat we na 17 punten nog altijd de eerste plek bekleden. Op het moment van schrijven wanen we ons het Nederlands elftal. Noordwijk is de bestemming van vandaag. Maar daarover meer in het volgende verslag.

Marc

Foto: Gilbert Bronkhorst

Deel dit bericht als je het leuk vindt
© VV Zaanstad 2013-2019 - Privacyverklaring - Webdesign & development: Toewan grafische communicatie / Eric Visch
MENU